Cima Margherita

Cima Margherita ma 2845 metrów wysokości i leży w południowej części grupy Brenta, w masywie Tosa, między Cima Tosa a Cima Brenta Bassa; od pierwszej oddziela ją przełęcz Bocca Margherita, od drugiej wcięcie, które nie ma nazwy. Południowe i północne ściany opadają pionowo, pierwsza w stronę kotła Pozza Tramontana, druga w stronę górnej Val Brenta, a według Pino Pratiego to właśnie z tego szczytu rozciąga się najlepszy widok na grupę Sfulmini.

Nazwę nadano na cześć królowej Włoch Małgorzaty, a pierwotnie szczyt nazywał się w całości Cima Regina Margherita: bezpośrednie odniesienie do władczyni zostało później porzucone i pozostało tylko imię.

Pierwsze wejście udało się Stefano Yocca 15 września 1885 roku, w towarzystwie dwóch przewodników z Molveno, Bonifacio i Matteo Nicolussich. Ta droga, z Bocca Margherita wzdłuż ściany zachodniej, jest nadal drogą normalną, a Buscaini i Castiglioni uznają ją za prostą, ale niezbyt interesującą; dla wspinaczy zainteresowanie leży w ścianach południowej i północnej, otwartych w 1926 roku przez Renzo Videsotta i C. Tasina oraz w 1936 roku przez W. Pfeifera i M. Reifa, z drogami o trudności do siódmego stopnia wyższego.