Cima Brenta

Cima Brenta osiąga 3151 metrów i jest najwyższym szczytem Dolomiti di Brenta: o kilka metrów góruje nad bardziej znaną Cima Tosa. Jest to punkt kulminacyjny masywu tworzącego środkową część grupy, między Tosa na południu a Grostè na północy, i leży na głównej grani, która tworzy jego północną i południową krawędź.

Z wierzchołka odchodzi także potężna grań zachodnia, która na wysokości 3122 metrów tworzy przedwierzchołek i tam się rozwidla: na zachód biegnie aż do cima Mandron i dwóch Punte di Campiglio, z wielkimi ścianami wiszącymi nad rifugio Brentei; na północny zachód tworzy piętnaście Torri di Kiene i kończy się w Punta Massari, nad rifugio Tuckett. Między dwiema granami leży vedretta di Brenta superiore. Na wschód wielka żółtawa ściana opada na osiemset metrów ku val Perse, przecięta w górnej części cengia Garbari, którą prowadzi odcinek Via delle Bocchette zwany Bocchette Alte.

Pierwsze wejście miało miejsce w sierpniu 1871 roku; dokonali go Anglicy Douglas William Freshfield i Charles Comyns Tucker z przewodnikiem François Devouassoudem z Chamonix, wchodząc od zachodu przez vedretta di Brenta superiore. Tą drogą dziś idzie się rzadko: droga normalna wiedzie od północy, a potem od wschodu, wzdłuż via delle Bocchette od bocca di Tuckett do cengia Garbari.