Monte Daino

Dwa tysiące sześćset dziewięćdziesiąt pięć metrów, i razem z Piz Galin jest to góra, którą widać z Andalo: tworzy tło miejscowości i wyznacza wschodnie wejścia do grupy Brenta. Ze szczytu wzrok obejmuje z jednej strony najsłynniejsze i najbardziej niezwykłe części grupy, z drugiej płaskowyż Andalo i masyw Paganella.

Nadaje nazwę podgrupie, podziałowi zaproponowanemu przez Karla Schulza w drugiej połowie XIX wieku i zachowanemu w niezmienionej postaci w obecnie stosowanej klasyfikacji. Jej dziewięć głównych szczytów leży między 1998 a 2695 metrów, a skała bardzo się zmienia: krucha na samej Monte Daino, wyjątkowo lita na ścianie Croz del Rifugio, która jest jednym z najbardziej lubianych terenów wspinaczkowych w Brencie i na której w 1953 roku drogę poprowadził także Cesare Maestri.

Stok północny opada szeroką ścianą do kotła lodowcowego, w którym gromadzi się więcej śniegu niż gdziekolwiek indziej w okolicy: widziana stamtąd góra przypomina pysk ryby głębinowej, a długa grań jej płetwę grzbietową. Pierwsze odnotowane wejście miało miejsce 19 lipca 1883 roku; dokonał go Alberto Falkner z malarzem górskim Edwardem Comptonem, tym samym, który później wszedł na Torre di Brenta, oraz dwoma innymi towarzyszami. Dziś na szczyt dociera się w dwa dni z Molveno albo w krótkim czasie ze schroniska Pedrotti, bez sprzętu.