Forte Presanella

Włosi nazywali go fortem Pozzi Alti. Leży na wysokości 1.880 metrów po prawej stronie doliny, nad Velon di Vermiglio, około ośmiu kilometrów drogą od tej miejscowości. Wchodził w skład zapory Tonale, razem z fortami Tonale, Mero i Strino: miały zamykać drogę, która od przełęczy schodzi przez Val di Vermiglio i Val di Sole w stronę Adygi, czyli na tyły twierdzy Trento.

Ukończono go w 1912 roku. Uzbrojony był w trzy haubice kalibru 100 milimetrów w obrotowych kopułach pancernych, dwa działa kalibru 80 w kazamacie i pancerną kopułę obserwacyjną; nad fortem mur osłaniał go przed lawinami. Był jednak już przestarzały: projekt był taki sam jak w fortach Verle i Luserna na płaskowyżach, a w międzyczasie artyleria poczyniła postępy, których jego rysunki nie uwzględniały.

W czasie Wielkiej Wojny był ostrzeliwany przez cały czas trwania konfliktu przez włoskie baterie z Ponte di Legno i z Val Seria. Działa kalibru 149 nie zrobiły mu krzywdy; od 23 sierpnia 1915 roku pojawiły się haubice kalibru 305, a kilka celnych trafień wystarczyło, by wyrządzić poważne szkody, ponieważ fort stał odsłonięty na ostrodze, jak średniowieczny zamek. Pod koniec tego miesiąca działa zdemontowano i przeniesiono na stanowiska polowe, ale fort pozostał obsadzony: w czerwcu 1918 roku, podczas operacji Valanga, był kwaterą główną pierwszej dywizji piechoty. W sumie otrzymał około 450 pocisków. W ostatnich latach został częściowo odnowiony.