Crozzon di Brenta

Crozzon di Brenta osiąga 3122 metry i jest jednym z najłatwiej rozpoznawalnych szczytów Dolomiti di Brenta. Jego kształt jest bardzo prosty: tylko dwie pionowe ściany, zwrócone na północny wschód i na zachód, które zbiegając się tworzą filar północny, wysoki na dziewięćset metrów i górujący nad wysoką val Brenta. Dobrze go widać z drogi między Pinzolo a Madonna di Campiglio.

Z punktu widzenia orograficznego Crozzon jest tylko ramieniem Cima Tosa, z którą łączy go od południa długa, postrzępiona grań bez dużych różnic wysokości. Potęga jego form i znaczenie w historii alpinizmu nadały mu jednak większą indywidualność niż najwyższemu szczytowi. Zainteresowanie skupia się na ścianie północno-wschodniej, która znajduje się naprzeciw schroniska Brentei.

Pierwsze wejście udało się po kilku próbach 8 sierpnia 1884 roku: dokonali go Karl Schulz z Lipska z przewodnikiem Matteo Nicolussi z Molveno, przechodząc granią z Cima Tosa. Na szczycie znajduje się bivacco imienia Ettore Castiglioniego, alpinisty i pisarza, który napisał pierwszy przewodnik wspinaczkowy po grupie Brenta.