Cima Mandron

Trzy tysiące czterdzieści metrów w grupie Brenta: to najwyższy szczyt długiej skalnej bariery, która biegnie na zachód od Cima Brenta Occidentale aż po Punte di Campiglio, opadając na ponad siedemset metrów nad Vallone dei Brentei.

Obie strony są przeciwstawne. Od północy jest to schodowa seria tarasów, która kończy się skalną kopułą; od południa to pionowa, rdzawa ściana, przecięta rumowiskowymi półkami i poorana wysokimi, wąskimi kominami między masywnymi filarami, z których największy nazywa się Campanile Caigo. Brunatnorudy kolor jest jej najłatwiej rozpoznawalną cechą.

Pierwsze wejście odbyło się 6 sierpnia 1886, granią łączącą ją z Cima Brenta: dokonali go Ludwig Purtscheller, Joseph Reichl i Karl Schulz, ten sam Schulz, który dwa lata wcześniej wszedł na Crozzon di Brenta, z przewodnikiem Antonio Dallagiacomo. Mimo swoich rozmiarów góra pozostaje w cieniu sąsiedniej Cima Brenta; jej południowa ściana oferuje jednak wiele dróg, a drogi od północy, niezbyt trudne, sprawiają, że coraz częściej odwiedzają ją narciarze skiturowi. Naturalną bazą jest rifugio Brentei.