Cima Grostè

Cima del Grostè osiąga 2901 metrów i jest najbardziej imponującym, choć nie najwyższym szczytem podgrupy Dolomiti di Brenta, której nadaje nazwę. To najbardziej wysunięty na północ szczyt środkowej części grupy; ma postać przysadzistego masywu, z wierzchołkiem tworzącym wielki płaskowyż lekko nachylony ku północy; od południowego zachodu opada ścianą na żwirową kotlinę lodowca Vallesinella inferiore.

Pierwsze wejście wspinaczkowe pochodzi z 1882 roku i dokonał go rzymianin Alberto de Falkner z dziesięcioletnim synem Orazio oraz bolończyk G. Pigozzi. Wspinaczkowe, właśnie: na szczycie myśliwi byli już wcześniej. Dziś wyciągi wznoszące się na passo del Grostè, położone na wysokości 2442 metrów, skracają każde podejście; droga normalna prowadzi od północnego wschodu przez tarasy usypiskowe i niewielkie uskoki, z przejściami drugiego stopnia, natomiast drogi wspinaczkowe biegną po ścianie południowo-zachodniej, niektóre wytyczył Cesare Maestri.

Między 29 lipca a 4 sierpnia 2025 roku obrywowi około pół miliona metrów sześciennych skały uległa sąsiednia Cima Falkner oraz sama Cima del Grostè, a ubezpieczone szlaki, które tamtędy prowadzą, zostały zamknięte dla publiczności.