Cima dei Armi

Cima degli Armi, zwana też Cima dei Armi, osiąga 2951 metrów w środkowej części grupy Brenta, w obrębie Catena degli Sfulmini, między Torre di Brenta na południowym zachodzie a Cima Molveno na północy. Karl Schulz, który sam wszedł na nią w 1887 roku nową drogą, opisał ją jako potężny blok o szerokim wierzchołku, wznoszący się jak zamek; według Gino Buscainiego i Ettore Castiglioniego od zachodu jest elegancka, podobna do prostokątnej wieży, natomiast strona wschodnia jest bezkształtna, ze stromymi ścianami przerywanymi stopniami.

Nazwę nadali jej Edward Theodore Compton i Alberto De Falkner i nie jest to nazwa geograficzna: Armi to rodzina z San Lorenzo in Banale, której członkowie, polując na kozice i niedźwiedzie, jako pierwsi dokładnie zbadali Brentę. Góra nazwana na cześć tych, którzy chodzili tam za pracą, zanim narodziło się taternictwo.

Pierwsze wejście miało miejsce 16 lipca 1884 roku i udało się monachijskiemu alpiniście Friedrichowi Voglowi z przewodnikiem Matteo Nicolussim z Molveno, od północnego zbocza, zaczynając od lodowca degli Sfulmini. Kilka dni później tą samą drogą poszli ponownie Alberto de Falkner i jego syn Orazio, który był już z ojcem na pierwszym wejściu na Cima del Grostè w 1882 roku: co do wieku chłopca oba źródła się nie zgadzają, dziesięć lat na Grostè i trzynaście tutaj, a karta ogranicza się do odnotowania, że był dzieckiem. Drogę normalną, południowo-zachodnim zboczem, otworzyli dopiero czterdzieści lat później, 31 sierpnia 1925 roku, Pino Prati, Gianni Videsott i Martino Vidotto.