Cima Brenta Alta

Cima Brenta Alta ma 2960 metrów wysokości i należy do Catena degli Sfulmini, szeregu skalnych szczytów w kształcie igły lub wieży, który ciągnie się z północy na południe w grupie Brenta. Patrząc od północnego wschodu, wygląda jak ogromny blok skalny, a swoją ścianą północno-wschodnią, liczącą około sześciuset metrów, góruje nad całą okolicą; jak wiele szczytów Brenty zbudowana jest z litego dolomitu, i to właśnie z tego powodu wspinacze jej szukają.

Pierwsze wejście miało miejsce 19 sierpnia 1880 roku i udało się trydenckim alpinistom Annibale Apollonio i Giorgio Rossaro, prowadzonym przez braci Bonifacio i Matteo Nicolussi z Molveno. Te dwa nazwiska często wracają w pierwszych wejściach w Brencie, a tutaj źródło mówi to, co gdzie indziej pozostaje domyślne: byli braćmi.

Droga normalna jest wciąż tą samą, którą szli pierwsi zdobywcy, i zaczyna się od schroniska Pedrotti, na wysokości 2496 metrów: idzie się szlakiem 318 do Bocca di Brenta, potem na północ do komina, a następnie wspina się łatwą wspinaczką po tarasach z gruzu i po charakterystycznych półkach Dolomii Principale, w około dwie godziny. Drogi trudne to zupełnie inna sprawa i zaczynają się w latach dwudziestych, od południowej grani Miori i Pratiego w 1926 roku oraz zachodniej ściany Agostiniego i Stegera w 1928 roku; w 1972 roku Anghileri, Gogna i Rava przeszli północno-wschodnią grań, wbijając osiemdziesiąt pięć haków w pionowej drodze o długości 470 metrów.