Castel Rocchetta

Z tego zamku zostało prawie nic, a powód znajduje się zaledwie kilka metrów dalej: wieżę zburzono w 1860 roku, by zrobić miejsce pod budowę tagliata stradale della Rocchetta, austro-węgierskiego fortu z jedenastoma armatami, który nadal strzeże tego samego przesmyku. Budynek został już częściowo rozebrany w 1810 roku.

Powstał z tego samego powodu, dla którego został zniszczony: by kontrolować przejście. W lutym 1333 roku król Henryk Czeski polecił swojemu wasalowi Volkmarowi von Burgstall wznieść wieżę umacniającą przesmyk, przy moście na Noce, obiecując pokryć jej koszty; obietnica pozostała pusta i ostatecznie król oddał budowlę Volkmarowi jako zastaw lenny. Volkmar był już kasztelanem Castel Visione, które leży kilkaset metrów wyżej.

Potem nastąpili kasztelanowie mianowani przez tyrolskich władców terytorialnych: Konrad von Schenna, po tym jak Volkmar popadł w niełaskę w 1342 roku, a następnie trzy pokolenia Rottenburgów. W 1410 roku wojska księcia Fryderyka IV zajęły zamek, oskarżając Rottenburga o podsycanie sporu między księciem a biskupem Trydentu Giorgiem di Liechtenstein; biskup wysunął wówczas własne roszczenia i w 1418 roku zdołał go zdobyć z pomocą Pietra di Spaur, a dopiero dwa lata później, po zażegnaniu waśni Spaurów, zamek wrócił do Tyrolczyków.

Jego osobliwością jest to, że był wyspą. Castel Rocchetta była jedną z tyrolskich enklaw wewnątrz Val di Non, która należała do księstwa biskupiego Trydentu: około połowy XV wieku utworzono tu stację celną księcia tyrolskiego, a kasztelan i celnik sprawowali wspólnie jurysdykcję nad okręgiem o promieniu kilkuset metrów wokół. W 1534 roku budowla i komora celna przeszły na Thunów, którzy odnowili obiekt, a w 1555 roku wybudowali tu cysternę.

O tym, jak wyglądał, świadczą obrazy i wykopaliska. Pierwsze przedstawienie pochodzi od Pier Andrei Mattioliego, z XVI wieku, który na swojej mapie rysuje go z masywną wieżą główną i budynkiem obok nad Noce; w Codex Brandis, z XVII wieku, występuje jako wieża otoczona murem z krenelażem; na rysunku, który Johanna von Isser Großrubatscher wykonała w 1831 roku, wieża główna przypomina już ruinę. Wykopaliska z lat dwutysięcznych przyniosły fragmenty ceramiki i szkła, gwoździe i groty broni oraz monety z okresu od XIV do XIX wieku.