Sbarramento Rocchetta

W przesmyku Rocchetta, gdzie Val di Non zamyka się w stronę równiny, Austria zbudowała w latach 1860-1864 zaporę drogową (tagliata), zaraz po utracie Lombardii w drugiej wojnie o niepodległość. Miała osłaniać Trento przed atakiem nadchodzącym od Tonale przez Val di Non, jako druga linia za fortem Strino, zbudowanym w tych samych latach na przełęczy. Aby zrobić jej miejsce, rozebrano to, co zostało z Castel Rocchetta, który od 1333 roku strzegł tego samego przejścia.

Fort stał okrakiem na drodze. Na północy znajdował się blok baterii, za koszarami obronnymi, pośrodku dziedziniec zamknięty budynkiem ze strzelnicami i kaponierą: droga z Cles do Mezzolombardo wjeżdżała przez most zwodzony, przecinała dziedziniec i wyjeżdżała pod koszarami. Schody między dwoma murami ze strzelnicami prowadziły do posterunku strażniczego, który zamykał niższą drogę, tę do Spormaggiore. Na początku fort miał jedenaście dział kalibru 150 milimetrów, osiem wycelowanych w Val di Non i trzy w Piana Rotaliana; później zastąpiono je czterema działami kalibru 90 i dwoma moździerzami kalibru 150.

W chwili wybuchu Wielkiej Wojny był już przestarzały: zbudowany z kamiennych bloków i wysoko na skale, wytrzymałby ostrzał dział polowych, ale nie haubic. pod koniec 1915 roku, gdy silny atak włoski od Tonale wydawał się coraz mniej prawdopodobny, rozbrojono go i używano jako magazynu oraz kwater dla żołnierzy.

Po wojnie przeszedł w ręce Regio Esercito, które używało go jako prochowni i wynajęło go firmie z Bassano del Grappa, rozbrajającej tam granaty ręczne pozostałe po wojnie, około pół miliona. 27 grudnia 1922 roku wybuch zniszczył go niemal całkowicie: zginęło siedmiu robotników. Ruiny rozebrano niemal od razu, a przebudowa drogi krajowej zatarła resztę. Zachowała się zachodnia podstawa, od strony Noce, którą próbuje się odzyskać.