Eremo di San Biagio

Kościół i hospicjum wymieniono po raz pierwszy w 1307 roku, być może pochodzą z XIII wieku. Do czego dokładnie służyła przylegająca budowla, nie jest jasne, a ta wątpliwość należy do tych, które wiele mówią: według Vigilia Inamy było to hospicjum dla wędrowców i pielgrzymów, według don Rosatiego lazaret dla trędowatych, ponieważ od 1349 roku miejsce pojawia się w dokumentach jako wzgórze i kościół San Lazzaro, który jest patronem trędowatych.

Liczbę osób, które tam mieszkały, odczytuje się w dokumentach jak parabolę: w połowie XIII wieku hospicjum prowadzi czterech braci i dwie siostry, w 1307 roku zostają tam trzy kobiety, około 1350 roku tylko dwóch mężczyzn.

Z pierwotnej budowli zostało niewiele, ponieważ wielokrotnie ją przebudowywano: najstarszą częścią jest romańska kaplica boczna, natomiast sam kościół pochodzi z XV wieku.