Chiesa di Sant'Antonio

Pierwotny budynek pochodzi prawdopodobnie z XIV wieku, z tego samego okresu pochodzi cykl fresków zachowany wewnątrz; pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1376 roku. W 1537 roku wizytacja pasterska Bernarda Clesia odnotowała go z drewnianym stropem, który niedługo później uszkodził pożar: zniszczoną część odbudowano do 1579 roku, jak potwierdzają akta biskupie. Na początku XVIII wieku konstrukcję wzmocniono nowymi ścianami skarpowymi.

W 1895 roku stan budynku nie był już do przyjęcia, a przyczyna leżała na zewnątrz: cmentarz, położony zbyt blisko i na wyższym poziomie, powodował przesiąkanie wilgoci w mury. Rozwiązaniem było przeniesienie terenu cmentarnego, a następnie naprawa murów i stolarki.

Interwencja z 1922 roku została natomiast mocno skrytykowana: aby powiększyć salę i wydłużyć nawę, zburzono pierwotną fasadę, a wraz z nią zaginęły freskowane części, które ją zdobiły. Przed drugą wojną światową balustrady prezbiterium usunięto, ponieważ były niestabilne, a Carlo Bonacina ozdobił freskami czaszę apsydy. Kościół został podniesiony do godności parafialnej w ostatni dzień 1943 roku.