Chiesa di San Valentino

Dwie pierwsze wzmianki o kościele w Cagnò pochodzą z 1409 roku i obie odnoszą się do Armanina da Merano, duchownego z Górnej Adygi. To szczegół, który budzi wątpliwość co do wezwania kościoła: może nie chodzi o świętego Walentego z Terni, tego od 14 lutego, jak od dawna uważa się według tradycji, lecz o świętego Walentego, opata i biskupa Recji, pochowanego w pobliżu Merano w kaplicy zamku San Zeno.

Miejsce kultu wraca w dokumentach w 1537 roku, w aktach wizytacji pasterskiej kardynała i księcia biskupa Trydentu Bernarda Clesio. Kolejna wizytacja, w 1579 roku, opisała wnętrze w inwentarzu, który znaczy więcej niż opis: dwa mszały, miedziany pozłacany krzyż, dwa kielichy, dwie cynowe ampułki, poświęcony świętemu Walentemu obraz ołtarza głównego, który wymagał renowacji, oraz kilka źle zachowanych drewnianych rzeźb.

Uroczysta konsekracja odbyła się w 1616 roku. Pod koniec XVIII wieku biskupi Francesco Passari i Francesco Saverio Cristiani ofiarowali tam relikwie i odnowiono pokrycie dachu; w 1801 roku, dzięki darowiznom rodziny Cavagna, kościół uzyskał godność kuracji, a kilka lat później chrzcielnicę.