Chiesa di San Rocco

Przed kościołem na tym miejscu stała twierdza celto-recka: potwierdzają to broń i sprzęty domowe odnalezione podczas wykopalisk i badań. Pierwszy kościół pod wezwaniem San Rocco został wzniesiony prawdopodobnie po epidemii dżumy, która nawiedziła te tereny w 1495 roku, a konsekracji dokonał w 1500 roku biskup sufragan Trydentu Francesco De la Chiesa.

W XVI wieku wnętrza ozdobiono freskami, a ślady tej pracy zachowały się w prezbiterium: około połowy XVII wieku budynek rozbudowano o większą nawę, którą widzimy dziś, i w tym okresie wizytacja pasterska nakazała zakrycie fresków. Po latach zaniedbania na początku XX wieku kościół poddano renowacji w zakresie konstrukcji murowych i posadzki sali.

W 1915 roku przestrzeń przed fasadą, która wcześniej należała do przykościelnego placu, została wykorzystana jako cmentarz dla austro-węgierskich poległych w I wojnie światowej. Budynek ma nietypową formę: otacza go mur, wchodzi się do niego przez przedsionek z daszkiem krytym gontem z drewna lipowego, tak jak reszta dachu, a na szczycie znajduje się sygnaturka z jednym dzwonem.