Chiesa di San Nicolò

Po raz pierwszy pojawia się w aktach wizytacji pasterskiej z 25 czerwca 1537 roku, za panowania księcia-biskupa Bernardo Clesio. W 1562 roku została rozbudowana, a wydatki na tę budowę są zapisane w rękopisach archiwum parafialnego słowami tych, którzy przy niej pracowali: płaci się za prede da murar i laresi grossi przewiezione do ghiesia de Santo Nicolò. To trzy słowa w księdze rachunkowej, a warte są całego rozdziału historii języka.

Prace trwały do 1584 roku, daty wykutej na nadprożu portalu. Ołtarz świętej Barbary, zapisany w testamencie w 1616 roku, został ukończony dopiero w 1649 roku. W 1724 roku don Nicolò Pedroni i jego brat Antonio ustanowili beneficjum dla księdza z rodziny, z obowiązkiem odprawiania czterech mszy tygodniowo w tym kościele.