Chiesa di San Martino

Kult świętego Marcina (San Martino) jest bardzo stary, a wezwanie kościoła skłoniło do przypuszczenia, że jego budowę należy datować wcześniej; pierwsza wzmianka pochodzi jednak dopiero z 1537 roku, z akt wizytacji pasterskiej kardynała i księcia biskupa Trydentu Bernardo Clesio.

Konsekracja ołtarza tytularnego odbyła się w 1649 roku, a przewodniczył jej Jesse Perchoffer, biskup pomocniczy Bressanone, który nakazał odnowić dekoracje ścienne: mimo to dekoracje te zostały utracone. Niewielką dzwonnicę w typie sygnaturki zbudowano na przedniej części budynku w 1694 roku, ale przeznaczony do niej dzwon przygotował dopiero w 1762 roku ludwisarz Pietro Saletti: prawie siedemdziesiąt lat oczekiwania.

Kościół stoi w miejscu wzniesionym i odosobnionym. Prosta fasada o dwóch połaciach dachu ma przed sobą duży, masywny portyk na całej jej szerokości; pośrodku portal jest ujęty w szeroką ramę, która u góry przechodzi w konstrukcję dzwonnicy w typie sygnaturki. W środku nawa jest jedna i nie ma podziału na część dla wiernych i prezbiterium.