Chiesa di San Biagio

Pierwotna budowla pochodzi z drugiej połowy XV wieku, ale pierwsza wzmianka pisemna pojawia się później, w aktach wizytacji pasterskiej Bernarda Clesia z 1537 roku, które opisują ją jako poświęconą Najświętszej Maryi Pannie. Późniejsze zarządzenia biskupie nakazały w 1649 roku naprawić strop nawy i wybielić niektóre części, które były pokryte freskami.

Pomiędzy końcem XVII wieku a początkiem następnego stulecia dzwonnica została częściowo odbudowana, a jej górna część została wzniesiona z muru. W 1705 roku kościół został podniesiony do rangi „primissarii” związanej z bazyliką Santi Martiri di Sanzeno, a niedługo potem do rangi „curazii”. Zakrystia pochodzi z 1783 roku, chrzcielnica z 1829 roku, a w ostatnich latach XIX wieku nawa została odnowiona: otrzymała nową posadzkę, balustradę przed prezbiterium, ołtarze z marmuru i nowe wyposażenie.

W 1905 roku odnowiono część pokrycia dachowego, a w 1911 roku ukończono szczyt wieży z blachy cynkowanej. Tymczasem zaczęto myśleć o powiększeniu nawy, ale wybuch pierwszej wojny światowej przerwał te plany, które zrealizowano dopiero w 1920 roku.