Chiesa di San Bernardo

Pierwotne jądro kościoła w Bevia pochodzi być może z XII wieku, ale pierwsza oficjalna wzmianka w dokumentach pojawia się znacznie później, w 1469 roku; około 1490 roku dawny średniowieczny budynek został odbudowany. Regola di Bresimo odniosła się do niego wyraźnie we własnym akcie z 1703 roku, zatwierdzonym przez księcia-biskupa Trydentu Giovanniego Michele Spaura.

W pierwszych dziesięcioleciach XVII wieku świątynię rozbudowano, a w szczególności zbudowano zakrystię; wieżę dzwonniczą wzniesiono w pierwszej połowie następnego stulecia. W 1741 roku kościół uzyskał zezwolenie na przechowywanie Najświętszego Sakramentu, ale ograniczone do miesięcy letnich i zimowych. W 1824 roku trzeba było odbudować fasadę, która wykazywała oznaki osiadania.

Na początku XX wieku poważne prace podniosły chór i otworzyły boczne wejścia po bokach budynku; około połowy stulecia Carlo Bonacina ozdobił wnętrze sali. W drugiej połowie XX wieku nawę wydłużono wzdłuż osi wschód-zachód, co zmusiło do zmiany konstrukcji pokrycia dachu, a fasada otrzymała nowy portal w formie gotyckiej, osłonięty niewielkim daszkiem.