Chiesa di San Camillo de Lellis

Ten kościół wiąże swoje powstanie z turystyką uzdrowiskową. Najstarsze źródła wspominają kaplicę zbudowaną w 1771 roku, w następstwie rozwoju wykorzystania leczniczych wód miejscowości; obecny budynek pochodzi z 1850 roku, według projektu budowniczego Pietra Piazzaniego, z przeróbkami w 1867 roku. W 1938 roku własność przeszła z gminy na parafię w Peio.

Zewnętrzny portyk zbudowano w 1955 roku, a dzwonnicę w 1966 roku, według projektu architekta Luciana Fasolo. Koszt tej ostatniej został pokryty w całości z ofiar letników przebywających w miejscowości, jak przypomina tablica umieszczona na samej dzwonnicy: ci, którzy przyjeżdżali się leczyć, zostawili w darze wieżę.

Kościół stoi na skraju zabudowy, samotnie na niewielkim wzgórzu. Dwuspadową fasadę poprzedza portyk oparty na trzech arkadach półkolistych; wewnątrz nawa jest podzielona na dwa przęsła, a prezbiterium, podwyższone o dwa stopnie, kończy się apsydą wieloboczną z jednym ołtarzem, poświęconym patronowi kościoła. Dekoracja prezbiterium pochodzi z 1935 roku i jest dziełem malarza Teodora Fenglera.